Η παγκόσμια στροφή του ταξιδιωτικού ενδιαφέροντος προς τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού αποτελεί αναμφίβολα απόρροια της ανάγκης του σύγχρονου ανθρώπου να έρθει ξανά σε επαφή με τη φύση. Και φυσικά, το κρασί, με την τεράστια ιστορική του διαδρομή, προβάλλει σήμερα ως η μεθυστικότερη πρόταση από οποιοδήποτε άλλο θεματικό ταξίδι στη χώρα μας.

Σε μία εποχή που ο οινοτουρισμός στη Napa Valley της Καλιφόρνιας γίνεται με αερόστατα και λιμουζίνες και η Χιλή έχει θεσπίσει υπουργείο Οίνου, τα νερά του Αιγαίου έχει ταράξει μια... παράξενη και αθόρυβη κινητικότητα! Έλληνες επισκέπτες που ξέρουν -ή κάνουν πως ξέρουν- τα σημερινά ελληνικά κρασιά, φανατικοί οπαδοί του... χύμα ή λάτρεις του εμφιαλωμένου με τα περιοδικά οινογνωσίας στο χέρι, μαζί με πολλούς ξένους ανήσυχους ταξιδιώτες, βρίσκουν ανεπανάληπτη μια γευστική εμπειρία στα φιλόξενα οινοποιεία των νησιών μας. Ακριβώς με αυτή την ιδέα ως αφορμή ξεκινάμε το ταξίδι μας στα αμπελοτόπια του Αιγαίου, με πρώτο σταθμό τη Λήμνο.

Στα αμπέλια της Ανεμόεσσας Λήμνου
Η γη της Λήμνου μας περίμενε ανυπόμονα μέσα στην ορμή του ανέμου της. Δεν είναι τυχαίο που η μυθολογία θέλησε τη Λήμνο σαν πρώτο σταθμό των Αργοναυτών στο ταξίδι τους για την Κολχίδα. Εξάλλου, το γεγονός ότι οι Αχαιοί προμηθεύονταν το περίφημο κρασί της λημνίας γης κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου δικαιώνει πλήρως τον Διόνυσο, ο οποίος «...ερασθείς Αριάδνης, ήρπασε και κομίσας εις Λήμνον εμίγη και γεννά Θόαντα, Στάφυλον και Οινοποίονα...». Σε αυτόν, λοιπόν, τον τόπο που είναι βράχος και θάλασσα με σκέπη τον γαλανό ουρανό, ζουν άνθρωποι γλυκείς, με αγάπη για τη ζωή, αλλά και με έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, όπως μαρτυρούν τα αναρίθμητα παρεκκλήσια τους, που προστατεύουν 6.500 στρέμματα φροντισμένων γραμμικών αμπελώνων πάνω στο νησί.

Το «καλώς ήλθες» μου ευχήθηκε ο παλαιωμένος Αέλιος γλυκός οίνος του νησιού, προσφέροντας πλουσιοπάροχα τα γευστικά προικιά του. Περιστρέφοντας το χρυσαφί μοσχάτο στο ποτήρι, ένιωσα το τριανταφυλλένιο του άρωμα σαν γλυκιά χειραψία του αυθεντικότερου πρεσβευτή από το νησί του Φιλοκτήτη. Οι νότες του μελιού με υποδέχθηκαν με τιμές... αρχηγού κράτους, ενώ κρυφτούλι έπαιζαν στο στόμα μου η βανίλια με το καρύδι.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή
Δηλαδή, να ξεκινήσω με ένα λευκό, ξηρό κρασί συνοδεύοντας το με τα φημισμένα θαλασσινά του νησιού, όπως επιτάσσουν άλλωστε οι διεθνείς κανόνες της γαστρονομικής δεοντολογίας, να περάσω στη συνέχεια σε ένα δροσερό ροζέ με μια σαλάτα εποχής και να διερευνήσω οινογευστικά για ποιον λόγο το κόκκινο τοπικό κρασί από την ποικιλία Λημνιό, που το λένε και Καλαμπάκι, ήταν το αγαπημένο του Αριστοτέλη. Φτάνοντας στο γραφικό λιμάνι της Μύρινας, αντίκρισα τις θρυλικές τράτες με τη θαλασσινή σοδειά τους. Στα πανέρια, λαχταριστά μπαρμπουνάκια, ένα περήφανο φαγκρί μου έκλεισε για στερνή φορά το μάτι και οι ηλιοκαμένοι ψαράδες, για να «μεθύσουν κάπως την κούρασή τους», άφησαν τα δίχτυα για να ξαποστάσουν λίγο στο κοντινό ταβερνάκι.