Αν πιστεύετε ότι τα κόκκινα κρασιά σε όλο τον κόσμο βελτιώνονται στον χρόνο και παλαιώνουν υπομονετικά και πλαγιαστά μέσα στην κάβα, αξίζει να υποδεχθούμε τη νέα χρονιά με τη θρυλική εξαίρεση αυτού του κανόνα, που τον επιβεβαιώνει περίτρανα.

Πρόκειται φυσικά, για το ερυθρό κρασί Beaujolais της κεντρικής Γαλλίας, που ξεκίνησε πειραματικά σαν οινολογικό τέχνασμα. Όμως εδώ και είκοσι χρόνια έγινε «της μοδός», ενώ σήμερα θεωρείται παγκόσμιος οινικός θεσμός.

Με το δημοφιλές όνομα «nouveau», λοιπόν, δηλαδή φρέσκο, το κρασί αυτό κυκλοφορεί την τρίτη Πέμπτη κάθε Νοεμβρίου και αποσύρεται λογικά αρχές του καλοκαιριού την επόμενη χρονιά, επειδή η σύνθεση του δεν αντέχει στον χρόνο...

Το κόκκινο... που δεν αντέχει!
Και δεν αντέχει, επειδή δημιουργείται μ' έναν παράδοξο οινο-λογικό τρόπο, όπου τα κόκκινα τσαμπιά της ποικιλίας Gamay τοποθετούνται ολόκληρα μέσα στη δεξαμενή χωρίς να υποστούν έκθλιψη από τον κλασικό σπαστήρα. Η μέθοδος αυτή, που επιστημονικά επικράτησε ως ανθρακική εκχύλιση, εμποδίζει τις φυσικές χρωστικές, οι οποίες είναι κρυμμένες κυριολεκτικά μέσα στις φλούδες των σταφυλιών, να περάσουν γοργά, σταθερά και πλουσιοπάροχα μέσα στον μούστο. Ωστόσο, το φαινόμενο αυτό δημιουργεί μοναδικά φρέσκα βυσ-σινο-βιολετί κρασιά, με εκρηκτικά φρουτώδη αρώματα εξωτικού χαρακτήρα που θυμίζουν μπανάνα, ανανά και αχλάδι, αλλά και με διαβατήριο μιας επτάμηνης ζωής στο μπουκάλι! Και ενώ η μόδα αυτή, όπως η κολόνια, κρατάει χρόνια, αντίθετα το άρωμα όλων των Beaujolais Nouveau υποκλίνεται και εγκαταλείπει τη φιάλη με τις πρώτες ζέστες του Ιουλίου.

«Παντρεύοντας το» σωστά
Οσον αφορά, τέλος, τον συνδυασμό του με τα κατάλληλα εδέ-σματα, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, επειδή η ελλιπής παρουσία ρωμαλέων πολυφαινολών στο συγκεκριμένο κόκκινο κρασί επιτρέπει την απουσία του καθιερωμένου κρεατικού στο πιάτο. Αποτελεί, συνεπώς, άριστη γευστική συνοδεία για πολλά νόστιμα ζυμαρικά, φλερτάρει δυναμικά τις ομελέτες και τα διάφορα κρεμώδη τυριά, ενώ, λόγω της ελαφρότητας του καλόγνωμου χαρακτήρα του, «τα βρίσκει» πάντα με τις σαλάτες εποχής, τα παραδοσιακά μας ορεκτικά, τις χωριάτικες πίτες και τα απαλά αλλαντικά, ιδιαίτερα όταν το απολαμβάνουμε δροσερό στους 14 βαθμούς Κελσίου σε κολονάτο ποτήρι κλειστής τουλίπας.